Magnetische inductie: definitie, eenheid

De magnetische inductie \(\vec{B}(p)\) beschrijft de invloed van het magnetisch veld in het punt p. \(\vec{B}(p)\) heeft het punt p als aangrijpingspunt. De richting is dezelfde als de richting die een kompasnaald zou aannemen in het punt p. De zin is deze waarin de noordpool van de kompasnaald wijst. De grootte B geeft de sterkte van het veld ter hoogte van het punt p weer. Indien er in het punt p meerdere magnetische velden aanwezig zijn moeten deze vectorieel opgeteld worden.

\begin{eqnarray*}
\vec{B}(p) = \vec{B_{1}}(p) + \vec{B_{2}}(p) + … + \vec{B_{n}}(p)
\end{eqnarray*}

De eenheid van de magnetische inductie is de tesla (T). \(T = \frac{N}{Am}\)